Pimmez' neurotransmitteroverschot

Dit is een Egolog. Mijn wereld. Mijn verhalen. Mijn muziek. Ik zeg best vaak wat ik denk. Dus doe ik lang niet altijd wat ik zeg. Omdat dat meestal niet kan. En vaak niet mag.

27 juni 2006

Motto

Motto
In het Bossche steegje stond zo'n grote groep mensen, dat ze twee café's vulden plus het stukje straat ertussen. Luidkeels, zoals Brabanders dat kunnen, klonk het volgende lied:

Vijftig jaren - Allemachtig
Vijftig jaren - Wat is het leven toch prachtig


En ik kon het er eigenlijk alleen maar mee eens zijn - alleen zie ik het niet zitten om er nog vierentwintig jaar op te wachten. Het is nu al best geinig.

15 reacties:

Een reactie plaatsen

Aanmelden bij Reacties plaatsen [Atom]

<< Startpagina